Owari en kusuburu zijn begrippen die in de Japanse taal en cultuur met elkaar verbonden zijn, maar elk hun eigen betekenis en dynamiek hebben. Owari markeert een duidelijke grens, een definitieve afsluiting, een einde. Kusuburu gaat eerder over een situatie die niet vooruitgaat en niet stopt: de overgangsfase van doelloos blijven hangen, van niet tot ontplooiing komen; smeulen; stagneren.

KUSUBURU speelt met die spanning. Enerzijds klinkt de muziek via de ruimtelijkheid en akoestiek van de kerk, anderzijds via binaurale microfoons en draadloze koptelefoons, die een 3D-geluidswereld creëren. Daardoor wordt ook muziek mogelijk die in deze galmende ruimte normaal niet zou kunnen klinken, zoals beats en elektronica. Zo ontstaat een klankwereld waarin ver weg en dichtbij, akoestisch en elektronisch, stilte en beweging voortdurend in elkaar overlopen.

Muzikaal is KUSUBURU een smeltkroes van gloednieuwe composities en bestaande muziek die opnieuw tot leven wordt gewekt. Zo klinkt er onder meer een Chlausezäuerli, Zwitserse volksmuziek die rond oud en nieuw wordt gezongen, naast bewerkingen van klassieke muziek en een nummer van het voormalige elektropoptrio Daisy Bell. Verschillende klankwerelden komen samen: slagwerk, zingende zaag, zang en cello, akoestische klanken en elektronica.