Gedurende de maand november '25 was de Stevenskerk de eerste plek in Nederland waar de 'augmented audio' belevingsroute OWARI van Dyane Donck Collective (DDC) te zien was, bestaande uit 11 beeldende geluidsinstallaties die door de kerk waren opgesteld en waar het publiek met een speciale koptelefoon langs kon dwalen. Intussen heeft DDC ook het bijbehorende live concert KUSUBURU ontwikkeld. OWARI reist deze jaren langs andere kerken, maar met KUSUBURU keren we eenmalig terug naar de Stevenskerk.

In KUSUBURU klinkt de muziek zowel ver weg als dichtbij, akoestisch en elektronisch, in stilte en beweging. Enerzijds wordt de muziek verklankt via de ruimtelijkheid en akoestiek van de kerk, anderzijds via binaurale microfoons en draadloze koptelefoons, die een intieme 3D-geluidswereld creëren. Daardoor wordt ook muziek mogelijk die in deze galmende ruimte normaal niet zou kunnen klinken, zoals beats en elektronica. 

Muzikaal is KUSUBURU een smeltkroes van gloednieuwe composities en bestaande muziek die opnieuw tot leven wordt gewekt. Verschillende klankwerelden komen samen: slagwerk, zingende zaag, zang en cello, akoestische klanken en elektronica. Er klinkt onder meer een Chlausezäuerli (Zwitserse volksmuziek die rond oud en nieuw wordt gezongen), naast bewerkingen van klassieke muziek (o.a. Händel, Bach, Desprez) en een nummer van het voormalige elektropoptrio Daisy Bell. Het concert eindigt met een ingetogen bewerking van een nummer van Yoko Ono, dat slechts enkele uren voor de moord op John Lennon gereed kwam.

Owari en kusuburu zijn begrippen die in de Japanse taal en cultuur met elkaar verbonden zijn, maar elk hun eigen betekenis en dynamiek hebben. Owari markeert een duidelijke grens, een definitieve afsluiting, een einde. Kusuburu gaat eerder over een situatie die niet vooruitgaat en niet stopt: de overgangsfase van doelloos blijven hangen, van niet tot ontplooiing komen; smeulen; stagneren. KUSUBURU speelt met die spanning.